Work until your idols become your rivals…

1 jaar geleden

Work until your idols become your rivals…

Toen ik jong was ging ik soms naar grote evenementen als bijvoorbeeld Indoor Brabant om te kijken naar mijn idolen en te genieten van de sport. Op de terugweg was ik dan altijd compleet down want ik wilde eigenlijk helemaal niet kijken naar mensen die daar wél mochten rijden, ik wilde daar zelf rijden! Terwijl dat ongeveer net zo’n onbereikbaar doel was als dat ik nu ooit nog mee zou doen aan het WK Turnen. Ik kan me dat gevoel nog zo goed herinneren…

Jill topsporter

Terwijl ik dit schrijf kan ik me voorstellen dat dit over komt als een spoiled kid die iets wil, maar het niet krijgt. Maar dat was bij mij absoluut niet, dit was mijn droom en ik wilde het zó graag, dat ik er verdrietig van werd omdat het zo’n onbereikbare droom leek.

Om dit gevoel te compenseren en toch een redelijk leuke dag te hebben ging ik dingen kopen voor mijn pony die op wedstrijden alleen maar haar hoofd omhoog gooide en alle ringen door rende. Of ik ging emotie-eten in het strodorp. Gelukkig ging ik maar af en toe naar dit soort evenementen, anders was het denk ik slecht met me afgelopen.

Op zich zou je zeggen dat het kijken naar de toppers op zo’n evenement een ver-van-je-bed-show zou zijn, dat was het ook. Ik ging me ook niet meten met Isabell Werth ofzo. Nu ik dit schrijf, bedenk ik me ineens dat die vrouw het nu nog steeds gewoon flikt om aan de top te staan, bizar knap. Anyway, waar ik dus meer van baalde, waren de kinderen die op mijn leeftijd gewoon daar al reden in de spring- of dressuurrubrieken, want dat wilde ik ook. O en nog iets; ik was ook verliefd op de jongen die het knock-out springen won, ook al wist ik alleen zijn naam.

Ik moet mezelf soms even vertellen dat ik meer moet genieten van dit soort momenten. Door de sport vergeet je soms te genieten, maar dít, wat ik nú doe is gewoon mijn grote meisjesdroom geweest! Ik moet luisteren naar de mensen die onderweg naar de ring roepen: ‘Vergeet niet te genieten!’ En ze niet vervloeken omdat ik me alleen maar met m’n ontbijt in m’n keel druk aan het maken ben of ik überhaupt verder ga komen dan de eerste 3 onderdelen in zo’n grote arena met duizenden mensen die naar je kijken en allemaal een mening hebben. Deze mensen hebben gelijk, ik moet genieten van het moment waar ik al die jaren met bloed, zweet en tranen voor getraind heb.

Ik moet wel zeggen dat mijn ‘idols’ nog niet echt mijn rivals zijn, we rijden meer in dezelfde rubriek zeg maar, maar toch… Mijn droom is uitgekomen, ik rij op de mooiste wedstrijden van de wereld en ook nog eens op het hoogste niveau!

Liefs Jill

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *